Tijdens de Leidse Blues & Jazzweek kunnen weinig het weerstaan om binnen te blijven, desondanks de kou. Zo bleek op de dinsdagavond van 20 januari, toen menig mens zich café De Twee Spieghels in wurmde om Simone en De Mensheid samen met saxofonist Boris van der Lek te zien spelen.
Cool jazz
Een dunne mistbank bedekt de Leidse binnenstad als een gewaad. Het geeft de stad een romantische, winterse sfeer, en met een tal acts die in allerlei cafés en barretjes in de stad spelen kunnen weinig het laten om buiten de deur te stappen en een kijkje te gaan nemen. Veel komen uit bij De Twee Spieghels, de kleine maar huiselijke wijn- en jazzbar aan de Nieuwstraat.
Bij binnenkomst is het al grotendeels vol: aan bijna alle tafels zitten groepjes van diverse omvangen, en ook alle barkrukken zijn bezet. Een plekje vooraan, waar de muzikanten hun instrumenten aan het klaarmaken zijn en onderling praatjes maken, kun je wel op je buik schrijven. Het interieur van het café is rijkelijk gedecoreerd. Boven de bar hangen allerlei soorten bankbiljetten, de muren hangen vol met schilderijen, posters en instrumenten en de wand achter het lage podium heeft behang met een mooi goud/rood-patroon.
Applaus en gejoel van de bezoekers trappen de show af. Saxofonist Boris van der Lek, die verdacht veel op Sting van The Police lijkt, speelt goede, helderde saxofoonpartijen. Met Eva Korse op de drums, Jonn Reyna op een piano die het gros van het podium inneemt en Simone Mens op de bas vormen ze een sterk, cool jazzkwartet. Het is alsof de muziek die ze spelen zo van een Blue Note-vinyl gehaald is. Rudy van Gelder zou trots zijn op het kwartet vanavond, met daarin twee artiesten van de Jazzweekopening.
Tijdens de set blijft men echter gesprekken voeren, waardoor de muziek, met name de bas van Simone Mens, niet altijd even goed te horen is, en is het ook moeilijk om Boris te verstaan wanneer hij het publiek via zijn microfoon voor hem toespreekt. Door het vele praten en de krappe ruimte krijg je wel het gevoel alsof je in een jazz-bar terug in de jaren ’50 bent, minus de rookwalm van sigaretten dan.
Zaterdags gedrag op dinsdag
De band speelt ondanks het rumoer door, en ieder stuk wordt na afloop netjes geapplaudisseerd, ook al komt die soms ternauwernood op gang. Tijdens een improvisatie moment van pianist Jonn draait Boris zich naar hem toe, en knikt hij goedkeurend. Hij stelt na een aantal nummers de band voor. Wanneer Simone Mens aangekondigd wordt steekt ze haar bas kort de lucht in, waardoor ze (onwetend) bijna het lage plafond ermee raakt. Het tempo wordt na verloop van tijd vertraagd. Een mooi stukje piano klinkt, en mensen beginnen zich te realiseren dat er een langzamer nummer gespeeld gaat worden. Een aantal gaan door met hun gesprekken, maar zij worden luid gesust.
”We doen nog een nummer, en daarna gaan wij even roken buiten” zegt Boris op den duur. Tijdens de pauze gaan de gesprekken ongehinderd door en nemen andere geluiden dan muziek over. Het klinken van glazen en het kenmerkende piepgeluid van een pinapparaat die een transactie accepteert vullen de ruimte.
Het is alsof de vibraties van de muziek en de geur van vers getapt bier steeds meer mensen naar het café toe lokken, als motten om de kaarsvlam. De Twee Spieghels raakt steeds voller, zo vol zelfs dat de ramen aan de voorkant beginnen te beslaan. Allerlei mensen vullen de ruimte: jong, volwassen en gepensioneerd. Het lijkt haast een zaterdagavond.
Wanneer de band het podium weer betreedt is het café iets leeggelopen. Meer adem- en beweegruimte! Het duurt echter niet lang voordat het weer volloopt met mensen nadat de band een lekker swingnummer inzet. Drumster Eva weet goed hoe ze de voeten van zittende mensen op en neer kan krijgen, en saxofonist Boris speelt zijn saxofoon met zoveel gemakzucht dat het voor hem de normaalste zaak van de wereld lijkt.
”Het dak gaat eraf!”
Naarmate de avond vordert trekt de mist in de binnenstad langzamerhand weg, en met de mist besluiten stukje bij beetje steeds meer bezoekers ook te vertrekken. De band laat het er echter nog niet bij zitten: één team, één taak! Tijdens de set komen de piano en de drums mooi samen, en tijdens een langzamer stuk zo erg geïnspireerd dat hij met zijn mond het geluid van een saxofoon nadoet en met Boris mee improviseert.
Ondanks het tijdstip komen er zo nu en dan nog wat mensen binnendruppelen. Tijdens een nummer hoor je duidelijk hoe mensen, volgens het voorbeeld van de saxofonist zelf, op de maat van de muziek meeklappen. Het tafereel, en heel de avond, kunnen het beste samengevat worden met de woorden van een jongen die binnenstapt en kort daarna: ”Het dak gaat eraf!” zegt.
