Begin januari en de Leidenaar weet: het wordt een week vol live muziek. Wat ooit de Leidse Jazzweek heette, kent de stad sinds 2014 als De Leidse Blues- en Jazzweek. Voor de opening van de week staat de foyer van het Stadhuis stampvol met mensen, borrelhapjes en bier. En wij zijn erbij.
Borrelnoot first
We beginnen niet graag met een kritische noot, dus nemen we eerst een borrelnoot uit het rijke aanbod hapjes. Bier Pronck staat er met hun Jazz biertje: Spieghels. Vernoemd naar de nucleus van de Leidse jazz – café de Twee Spieghels, met eigenaar Colin als hoofdorganisator van deze muziekweek.Ook Grand Café de Burcht laat zich niet onbetuigd, want zij blijken deze catering beschikbaar te hebben gesteld. Mooi wat er kan als mensen, bedrijven, passie en mooie dingen samenkomen.
Geen Fons meer op het podium! De man die al jaren het gezicht is, had natuurlijk gezegd dat ie het rustiger aan wilde doen. Maar toch, even anders. Nu staat “ik vind het een beetje spannend” Inez op het lage podiumpje van de foyer.
Durven los te laten
Met duidelijke trilling in de stem trekt ze ons door de Blues- en Jazzweek. Het belangrijkste: een ongekend aantal optredens “waar we elkaar gaan vinden en waar verbinding gaat ontstaan”. En, het moet gezegd worden, 97 optredens op 30 locaties is ook wel een dingetje.
We krijgen ook nog een boodschap mee van Inez: “Verbinding ontstaat pas als we dingen willen, durven, los te laten.” Als lichtend voorbeeld van loslaten stapt Fons alsnog in de schijnwerpers om Inez een flinke ruiker te geven.
We zijn de diepte van Inez’ boodschap nog aan het overpeinzen als de nieuwe cultuurwethouder Van Noort het podium op komt om de week officieel te openen door de band aan te kondigen. Maar niet voordat ze van Fons en Inez een Blues- en Jazzweektrui en een bos bloemen heeft ontvangen. Ook vanuit de wethouder de uitgesproken wens dat deze week ertoe leidt dat we elkaar ontmoeten en met elkaar verbinden. Wij denken dat van muziek genieten al best mooi is, maar we gaan ons best doen bij de eerste act van De Leidse Blues- en Jazzweek: Boris van der Lek, de bekende tenorsaxofonist.
Boris en de Mensheid
Boris betreedt het podium met Simone Mens op contrabas, ook bekend als Boris en De Mensheid. De Jazzfluencers, Boris’ band, is dus thuis gebleven. Jammer ergens – we hadden het nieuwe album ‘When I Fall in Love’ (nog in presale) graag live gehoord. Maar Simone Mens op contrabas is ook geen vreemde voor Boris. Samen spelen ze als Boris en de Mensheid. Benieuwd wat dit duo ons gaat brengen.
Boris staat bekend om zijn klassieke jazz en Simone is een alleskunner. We trappen af met ‘Do the Boogaloo’, een rustig nummer met regelmatige breaks waar duo en zaal “do the boogaloo” zeggen maar niet doen. Is ook lastig: we zitten allemaal in slagopstelling op rijen en rijen stoelen. Het vrij bewegen, structuren loslaten en dan verbinden – dat is dus nog niet zo makkelijk hier in de foyer. De structuren van stoelen in slagopstelling zitten, letterlijk, in de weg.
Boris en Simone houden het rustig, bewegend langs evergreens als ‘Sunny Side of the Street’ en ‘Georgia on my Mind’ in de Ray Charles-uitvoering. Voor de niet-ingewijden: deze jaz is de klassieke bom-bom-bom-bom jazz (een ritme basaanslag per maat) die later de four-on-the-floor logica van discomuziek bepaalde. Het verhoudt zich een beetje tot de wildste tijden van Miles Davis als Sammy Davis Jr zich verhoudt tot de eerste albums van Living Colour.
De lampen en de kaarsjes
Na het vierde nummer lijkt er iets te breken in de zaal: mensen gaan praten, staan op, lopen. En ze stoppen daar niet meer mee als Boris en Simone weer beginnen. Als de lampen wat minder fel hadden gestaan, hier en daar een kaarsje, dan hadden we ons zo maar in een jazzkelder gewaand. Wellicht een idee voor volgend jaar?
Al met al, en wellicht juist doordat mensen gaan praten, eten en drinken, geven Boris van der Lek en Simone Mens ons een fijne, klassieke opening van de Blues en Jazzweek. We zijn gaan verbinden met muziek en elkaar.
Laat de rest van de week maar komen, wij zijn er klaar voor.
